Παιδιά σαν ήμασταν, περιμέναμε αυτές τις μέρες, μαζί με τα τριγωνάκια μας γυρίζαμε από πόρτα σε πόρτα. Όταν κάποτε λέγαμε τα κάλαντα στις γειτονιές – Γράφει η Άννα Ζανιδάκη
Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!
Χαρούμενα προσωπάκια, στολίζουν τις ψυχές μας, βλέποντας μέσα τους, την αγνότητα και την καθαρότητα της ψυχής τους. Παιδιά σαν ήμασταν, περιμέναμε πως και πως αυτές τις μέρες, να σταματήσουν τα σχολεία, να απαλλαχτούμε απ το καθημερινό εντατικό, τότε διάβασμά και να ξεχυθούμε, στις γειτονιές,να λέμε τα κάλαντα.
Μαζί με τα τριγωνάκια μας, τα σκουφάκια και τα γαντάκια μας, να γυρίζουμε από πόρτα σε πόρτα, από φίλη της μαμάς σε φίλη και να λέμε χαρούμενα και ευτυχισμένα, το μήνυμα της Γέννησης του Θεανθρώπου.
Ήταν όμορφα, γλυκά και με ζεστές αναμνήσεις χρόνια, βουτηγμένα μέσα στην αθωότητά μας, παρά στους βούρκους, ψυχής, και προβλήματα, χωρίς να μαστε σε θέση να δρομολογήσουμε και να πραγματοποιήσουμε, τις δικές μας αναδείξεις και τα δικά μας απλά, αγνά συναισθήματα, αφού κατακλύστηκαν από εγωιστικές επιδρομές και εγωιστικά σύνδρομα.
Γιορτές, χαρμόσυνες, ιερές μελωδίες, να γεμίζουν τα αυτάκια μας, όπως και τότε, αλλά τότε όντως απομακρυσμένες οι διάφορες κακεντρεχείς συζητήσεις, οι διάφορες τρωτές συμπεριφορές μας, ήταν τόσο ήρεμα και ήσυχα, εκείνα τα αρμονικά, με απόλυτη σύνδεση καθαρότητας της ψυχής μας, κάλαντα, κίνητρα για παρακίνηση, να τα τραγουδήσουν μαζί μας, ακόμα και οι νοικοκυραίοι των σπιτιών.
Τώρα, δε φτάνει που τα παιδάκια δε βγαίνουν για κάλαντα, γιατί όπως είχα ακούσει από κάποια στόματα, έβγαιναν λέει για να ζητιανέψουν, καλλωπισμένα και καλοχτενισμένα, τι άλλο δηλαδή θα ακούσουμε τώρα, αλλά απομονωμένα και καθηλωμένα σε μια οθόνη, βρίσκουν διασκεδαστικό το δικό τους κεκαλυμμένο για τα καλά, χώρο και κόσμο.
Ζώντας την παράλληλη εικονική τους ζωή, συγκαταλέγοντας, στα δυστυχή, χωρίς τα ίδια να ναι σε θέση να το καταλάβουν, όντα στον πλανήτη μας, που απομονώνονται, ζουν, συνυπάρχουν σε έναν ιδεατό κόσμο, μακριά από την οχλαγωγία αν θέλετε των κινήσεων των εορταστικών ωραρίων της αγοράς, χωρίς να ναι σε θέση να γευτούν τις οσμές των εορτών, παρά μόνο άπ τα διάφορα καλούδια που θα ετοιμάσει η κάθε μητέρα, γιαγιά, μέσα στο σπιτικό της.
Κι αυτό αν φιλοτιμηθούν να ρίξουν και καμιά ματιά, έξω απ το δωμάτιο,το κάστρο το δικό τους, που πολλές φορές απροσπέλαστο, τείνει να αποτελέσει το δικό τους καταφύγιο και μέσο φυγής και διαφυγής, απ τη σκληρή ίσως για κάποια παιδιά πραγματικότητα, το χρόνο εκεί που προσπερνούν και διανύουν.
Μα τώρα πια μεγαλώσαμε και οι γρατζουνιές που κάποτε πέφταμε και χτυπούσαμε,δεν παρέμειναν οι μόνες μας πληγές, αλλά τώρα πια ζούμε στο πετσί μας, ρόλους διάφορους, σπαρακτικούς, συγχρονισμένους με την εξέλιξη της ιστορίας μας στη γη, ως άνθρωποι, αλλά που πάντα θα αποτελούν, οι νέες τώρα πληγές μας, είδη απομακρύνσεως, περιβαλλόμενοι από τη δική μας πλέον σταθερότητα και μονιμότητα σκέψης.
Ας είναι αυτές οι γιορτές, το πέρασμα, το τέχνασμα εκείνο στις ψυχές μας, για μια άνοδο και όχι κάθοδο, υλικών και βατών αγαθών, αλλά μια ανάταση ψυχής, σε τέτοιο επίπεδο, που να ξεκινήσει η καρδιά μας να πάλλεται ξανά σε ρυθμούς αλήθειας και στόχου, σε παλμούς διεύρυνσης όπως και εύρεσης του δικού της παλιού καλού εαυτού της…
Και μην ξεχάσετε! Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα και Διαγωνισμούς!
