Φίλοι μου αγαπημένοι.
Είναι βαθιά ανθρώπινος, ευθύς, ευαίσθητος. Είναι Δάσκαλος και Ψυχοθεραπευτής.
Είναι Συγγραφέας. Έχει παντρέψει τη λογοτεχνία με την επιστήμη. Κατά δήλωσή του οι Έλληνες είναι το καλύτερο ακροατήριό του και τα βιβλία του πωλούνται στην Ελλάδα περισσότερο από κάθε άλλη χώρα σε σχέση με τον πληθυσμό της.
Είναι ο ΙΡΒΙΝ ΓΙΑΛΟΜ.
Εμένα μου συστήθηκε ως συγγραφέας με το βιβλίο του «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» – Ενθουσιάστηκα!
Ένα βιβλίο που είχε ότι ζητούσα. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πλοκή. Απαράμιλλους διαλόγους. Θεαματικούς ήρωες. Τον γιατρό Γιόζεφ Μπρόιερ, εισηγητή της μεθόδου της ύπνωσης. Τον Ζίγκμουντ Φρόυντ, πατέρα της ψυχανάλυσης. Τη μοιραία και αδίστακτη Λου Σαλομέ, φιλη του Νίτσε. Την εύθραυστη και σαγηνευτική ασθενή Άννα . Και φυσικά το μεγάλο φιλόσοφο Φρίντριχ Νίτσε. Πρόσωπα απόλυτα υπαρκτά και αληθινά, που μπλέκονται σε μια συναρπαστική μυθοπλασία ψυχανάλυσης, υπαρξιακής αναζήτησης και ψυχοθεραπείας. Έννοιες που μας γίνονται οικείες και κατανοητές. Όπως κατανοητές μας γίνονται και πολλές φιλοσοφικές σκέψεις αυτού του τόσο δυνατού, προκλητικού και αντισυμβατικού πνεύματος του Φ. Νίτσε. Του φιλοσόφου που κατάφερε να εμπνεύσει τόσο μαρξιστές και σοσιαλιστές, όσο ναζιστές και αρχισυντηριτικούς κι ακόμα αναρχικούς, φεμινιστές, καλλιτέχνες μέχρι και χορτοφάγους.
Όπως και να έχει μου άνοιξε η όρεξη γι αυτού του είδους τη γραφή. Έτσι διάβασα το «Στο ντιβάνι».
Συναρπαστικό μυθιστόρημα επίσης, που μας βάζει στον κόσμο των
ψυχοθεραπευτών με τις θεωρίες, τα προβλήματα και τις αντιπαραθέσεις τους, τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου, πάντα κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον με την εξαιρετική πλοκή του με φόντο ένα μωσαϊκό της αμερικανικής κοινωνίας. Είχα πάρει φόρα.
Ακολούθησαν δέκα πολύ ενδιαφέροντα διηγήματα «Ο Δήμιος του Έρωτα».
Και ένα ακόμα μυθιστόρημα «Το πρόβλημα Σπινόζα».
Εδώ πάλι ήρθα σε επαφή με έναν εύληπτο τρόπο με το ορθολογικό πνεύμα αυτού του φιλοσόφου.
Το «Κάθε μέρα λίγο πιο κοντά» βρήκα μάλλον αδιάφορο.Έχω στα υπόψη «Θεραπεία του Σοπενάουερ» και το τελευταίο «Πλασματα μιας μέρας». Μόλις τα διαβάσω θα σας πω εντυπώσεις.
Βέβαια υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου και περιμένει το «Στον κήπο του Επίκουρου- Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου». Προς το παρόν εκτός από κάτι αποσπασματικές ματιές δεν έχω και μεγάλη διάθεση
να το διαβάσω. Ίσως δεν ψάχνω απαντήσεις σε αυτό το θέμα.
Μάλλον δεν τον φοβάμαι τον Κυρ-Χάροντα…
Ε π α ν έ ρ χ ο μ α ι .
Οκ, ντρέπομαι που θα το πω, αλλά δεν έχω διαβάσει (ακόμα!) Γιάλομ!
Ποτέ δεν είναι αργά, το καλοκαίρι είναι προ των πυλών 🙂 Φιλάκια πολλά! 🙂
χμμμ στη λιστα λοιπον!
Προτείνω ανεπιφύλακτα το ΄΄Οταν έκλαψε ο Νίτσε΄΄ ΜΙΑ PETRA. To καλύτερό του.
Θα συμφωνήσω με την Μαρία. Το “Όταν έκλαψε ο Νίτσε” είναι, προσωπικά, στην κορυφή των βιβλίων που έχω διαβάσει ως τώρα, στο είδος του συγκεκριμένα, το κορυφαίο. Απλά συγκλονιστικό… Ευχαριστώ την Μαρία που με τροφοδοτεί μόνιμα με “θησαυρούς”!
Σαφέστατα!!!