Αναρωτιόμασταν οι γονείς γιατί… Γιατί δεν διαβάζουν; Γιατί προτιμούν την τηλεόραση; Η απάντηση τελικά ήταν απλή. Γιατί το ίδιο κάναμε και εμείς… Πώς περιμένουμε από τα παιδιά να κάνουν αυτό που δεν κάνουμε εμείς; – Γράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας

Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαικού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπέυθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”. www.xidaras.gr

Μας έφεραν δώρο βιβλία, για όλους, και στους μεγάλους και στα παιδιά. Αντί για κουλουράκια ή γλυκά, ένα μπιμπελό για το σπίτι ή ένα αναλώσιμο παιδικό παιχνίδι, μας έφεραν για δώρο βιβλία. Ένα στον καθένα. Τι ωραία ιδέα!!

Την επόμενη μέρα καθίσαμε όλοι μαζί , συμβολικά να τα ξεφυλλίσουμε- και να μιλήσουμε γι’ αυτά. Το κάναμε επίτηδες, έτσι για να παρασύρουμε και τα παιδιά σε αυτή τη διαδικασία. Η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν συχνά πυκνά τα παρακινούσαμε να διαβάσουν κανένα βιβλίο, αλλά όλο μέναμε στα λόγια.

Ακόμη και όταν αγοράζαμε κάποια από το βιβλιοπωλείο της γειτονίας μένανε στο ράφι… Αναρωτιόμασταν οι γονείς γιατί… Γιατί δεν διαβάζουν? Γιατί προτιμούν την τηλεόραση? Η απάντηση τελικά ήταν απλή. Γιατί το ίδιο κάναμε και εμείς… Και εμείς τηλεόραση βλέπαμε, όλο και πιο συχνά, εκεί ξεδίνουμε την κούραση και την ρουτίνα της καθημερινότητάς μας. Πώς να κάνουν τα παιδιά κάτι διαφορετικό? Πώς να περιμένουμε από τα παιδιά να κάνουν αυτό που δεν κάναμε εμείς?

Τελικά με αφορμή το δώρο των φίλων μας, την επόμενη μέρα στρωθήκαμε στον καναπέ- με την τηλεόραση ερμητικά κλειστή- και ανοίξαμε τα βιβλία. Σε εμάς τους γονείς έφεραν από ένα μυθιστόρημα. Στον γιό μας που τελειώνει το δημοτικό έφεραν ένα διήγημα με την ιστορία ενός παιδιού και τις περιπέτειές του στο σχολείο, την γειτονιά κτλ.

Στην κόρη μας πέντε χρόνια μικρότερη, μια ανθολογία από κλασσικά παραμύθια με μοντέρνα εικονογράφηση, γεμάτη χρώματα και σκίτσα πρωτότυπα, πολύ διαφορετικά από’ ότι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε… Εν ολίγοις δυο εξαιρετικά βιβλία. Τα παιδιά όσο ώρα καθόμασταν και εμείς εκεί (περίπου μια ώρα και κάτι…) διάβαζαν, χάζευαν, ξεφύλλιζαν τις σελίδες και ήταν όλο απορίες και ερωτήσεις. Σε κάποιες απαντούσαμε, σε κάποιες όχι. Μετά ξαναγύριζαν στο βιβλίο, συνέχιζαν το διάβασμα, τα σχόλια… Μείναμε εντυπωσιασμένοι από την εμπειρία! Ήταν τελικά τόσο απλό? Αρκούσε να δουν εμάς για να ακολουθήσουν και εκείνα? Μάλλον ναι! Μάλλον αρκεί!

Από τότε, εκείνη την Κυριακή, καθιερώσαμε μια φορά την εβδομάδα, συνήθως Κυριακή πρωί, να καθόμαστε όλοι μαζί  και να διαβάζουμε . Έτσι απλά….

Και μην ξεχάσετε! Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα και Διαγωνισμούς!


Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαικού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπέυθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”. www.xidaras.gr

You May Also Like

2 comments

Ποτέ δεν κατάλαβα πώς κάποια παιδιά τελικά, κάνουν πράγματα εντελώς διαφορετικά από αυτά που έκαναν οι γονείς τους. Είμαι σίογυρη ότι τα παιδιά, μεγαλώνουν “μιμούμενα”, από την “καλή κι από την ανάποδη” τους γονείς τους. Δηλαδή είτε προσπαθούν να ταυτιστούν είτε να διαφοροποιηθούν από το πρότυπο του γονιού. Άρα πάντα ο γονιός είναι το σημείο αναφοράς.
Αλλά πιο είναι αυτό το “κομβικό” σημείο που θα ταυτιστεί ή θα διαφοροποιηθεί ένα παιδί;

Maria Liodou

Έχεις απόλυτο δίκιο. Απόλυτο σημείο αναφορά οι γονείς για το παιδί και από εκεί και πέρα αξίζει να μελετηθεί κατά πόσο τα παιδιά θα ταυτιστούν ή θα διαφοροποιηθούν από το πρότυπό τους…

Leave a Reply

Your email address will not be published.