Μη μετράς τις ημέρες, κάνε τις ημέρες να μετρούν. Εύστοχο ρητό που προσπαθώ να κάνω πράξη, όχι πάντα με επιτυχία. Στέρηση ελευθερίας για το κοινό καλό, οικονομική αβεβαιότητα, κοινωνική αποξένωση. Νέα καραντίνα νέες προκλήσεις;
Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!
Κάθομαι στο γραφείο, απολαμβάνω μια κούπα ζεστό καφέ και αναρωτιέμαι, αφουγκράζομαι όλα τα συναισθήματα που μου βγάζει η νέα καραντίνα. Σκέφτομαι πως όλος ο πλανήτης βιώνει αυτή την περίεργη κατάσταση που έρχεται σε αντίθεση με τις ανθρώπινες ανάγκες μια εκ των οποίων είναι η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή. Άλλος το βιώνει πιο εύκολα, άλλος πιο δύσκολα, άλλος μόνος και άλλος με παρέα. Νιώθω έντονα ότι είμαστε όλοι τόσο “μακριά” αλλά ταυτόχρονα και τόσο “κοντά” σε όλο αυτό.
Μια παγκόσμια “παγοποίηση” ως συνέπεια της καραντίνας. Παρόμοια ψυχολογία με σχεδόν ίδιες σκέψεις με κοινό παρανομαστή, την στέρηση της ελευθερίας και την οικονομική αβεβαιότητα. Ένα παγκόσμιο “μούδιασμα” χωρίς αρχή και τέλος. Μια κατάσταση την οποία προσπαθώ να εξηγήσω με λογική και εξισώσεις. Όμως η ψυχολογία της πανδημίας και της καραντίνας δεν δίνουν χώρο σε λογική και εξισώσεις. Δίνουν χώρο μόνο σε εσωτερικές διεργασίες συνειδητότητας.
Επιλέγω να στείλω μήνυμα, να βγω για περπάτημα, για τη δική μου ψυχική και σωματική ανάταση. Δύο αλληλένδετες υποστάσεις, που σύμφωνα με τον Πλάτωνα και τη Χριστιανική διδασκαλία, το σώμα είναι φθαρτό, ενώ η ψυχή αιώνια… Βλέπω γύρω μου κλειστά καταστήματα και αναρωτιέμαι πώς η ελληνική οικονομία μετά από αυτό το πλήγμα θα σταθεί και πάλι στα πόδια της; Πως εμείς οι άνθρωποι θα αποβάλουμε από πάνω μας τις συνέπειες της κρίσης; Πως θα αποβάλουμε τον φόβο και την αβεβαιότητα; Πως θα μάθουμε ξανά να εμπιστευόμαστε και να χαμογελάμε;
Οι σκέψεις αυτές με επηρεάζουν αλλά η άσκηση καταφέρνει κάπως να καθαρίσει το μυαλό μου «μάγεμα η φύσις κι’ όνειρο στην ομορφιά και χάρη», στο Δεύτερο Σχεδίασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων, αναζωογονεί τη ματιά σου, το λογιστικό σου, το συναίσθημά σου… Μήπως τελικά είμαστε και εμείς Ελεύθεροι Πολιορκημένοι; καραντίνα
Ο χρόνος περνά… πρέπει να επιστρέψω. Ο χρόνος γίνεται άχρονος, ο τόπος άτοπος και η αίσθηση διαστρεβλώνεται επικίνδυνα. Ψάχνω την “σταθερά” μέσα στις μαθηματικές εξισώσεις του μυαλού μου αλλά τελικά παλεύω διαρκώς με τις “μεταβλητές”. Βλέπεις για αρκετά χρόνια έβλεπα τη ζωή ως απλή εξίσωση με λογικές απαντήσεις αλλά τελικά η ίδια η ζωή μου χαμογέλασε και μου δίδαξε ότι δεν υπάρχουν λύσεις και απαντήσεις… Αφήνεις τα μαθηματικά και την φυσική στην άκρη και ξεκινάς με φιλοσοφία… δίνοντας τις διαστάσεις που καλύπτουν τις δικές σου εσωτερικές ανάγκες… και όποιος κατάλαβε κατάλαβε…
Νύχτωσε… η ώρα για ύπνο έφτασε… το σώμα ψιλοσυμφωνεί, το μυαλό διαφωνεί. Θα κοιμηθούμε και απόψε άραγε;
Ξημέρωσε… Εντάξει, κερδίσατε, σηκώθηκα και σήμερα. Άλλη μια μέρα καραντίνας…
Και μην ξεχάσετε! Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα και Διαγωνισμούς!
