Για σένα όμορφη ψηλή και λυγερή… που απλώνεις την υπέροχη αύρα σου σε όλη τη μεσόγειο… δεν αντέχω να σε βλέπω να λιώνεις… να εξαθλιώνεσαι… κλαίω… Για σένα Ελλάδα που ζεις έναν πόλεμο αιώνες τώρα…
Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!
Μέρες σαν και αυτή θυμάμαι τα λουστρινένια μου παπουτσάκια. Αυτά που τα περισσότερα κορίτσια είχαμε μόνο από ένα ζευγάρι, που συνήθως οι γονείς μας τα αγόραζαν τα Χριστούγεννα δύο νούμερα μεγαλύτερα “για να σου μπαίνει και του χρόνου”. Αυτά τα παπουτσάκια που όταν δεν έκαναν στο δικό μου πόδι, πήγαιναν τράμπα στην ξαδέρφη μου και πάει λέγοντας. Η μανούλα τα γυάλιζε κάθε φορά και θαρρείς ότι ήταν στην πέννα… Εμείς από την άλλη τα φορούσαμε και περπατούσαμε σαν πεταλούδες μη τυχόν και τα λερώσουμε. Τότε ξέρεις δεν είχαμε και άσφαλτο παντού… περπατούσαμε και στα χώματα… αλλά το λουστρινάκι λουστρινάκι…
Μέρες σαν αυτή θυμάμαι τη μαμά μου να μας ξυπνά πρωί πρωί για να μας ντύσει. Ότι ρούχα είχε προλάβει να πάρει από φίλους γνωστούς ή να μας αγοράσει και η ίδια. Ρούχα με αξιοπρέπεια που για αυτή την ημέρα ήταν η τιμή μας… η αξιοπρέπειά μας… τιμούσαμε την Ελλάδα μας… όλη η οικογένεια…
Μέρες σαν αυτή θυμάμαι εμβατήρια να παίζουν στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις… θυμάμαι τη μυρωδιά του ελληνικού γνήσιου καφέ και τα καρέλια δίπλα να καίγονται όσο ο μπαμπάς ξυριζόταν… Όλη η οικογένεια θα πήγαινε στη παρέλαση, να τιμήσει, ήταν η παράδοση μας…
Μέρες σαν σήμερα νιώθω μια θλίψη κάθε φορά να σαρώνει τα σωθικά μου…
Μέρες σαν σήμερα κάνω μια στάση και κοιτώ ξανά την Ελλάδα του χθες και την Ελλάδα του σήμερα…
Μέρες σαν σήμερα νιώθω τα σιωπηρά ουρλιαχτά της ετοιμοθάνατης πατρίδας μου…
Χρόνια σου πολλά Ελλάδα μου… νοσείς βαρύτατα… η κοινωνία μας καθημερινά αποδυναμώνεται αντιμετωπίζοντας μια χρόνια ασθένεια… μισελληνισμός ονομάζεται και είναι ασθένεια βαριά, άκρως μεταδοτική…
Κόψε μάνα πατρίδα μου τους όγκους από επάνω σου… ξερίζωσε τους και ελευθερώσου… δεν αντέχω να σε βλέπω να λιώνεις… να εξαθλιώνεσαι… κλαίω…
Μελίνα μας βλέπεις… γυναίκα πρότυπο, γυναίκα σύμβολο της δύναμης, της θέλησης… Ας εμπνευστούμε από εσένα εμείς οι γυναίκες…
Και μην ξεχάσετε! Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα και Διαγωνισμούς!
