Τελικά μήπως το φαγητό μετατρέπεται σε υποκατάστατο για να «σβήσουμε» το καθημερινό στρες; Τρώμε τα συναισθήματά μας. Πώς αυτά που νιώθουμε μας ωθούν στη βουλιμία.
Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!
Στον σύγχρονο, ταχύρρυθμο κόσμο της παγκοσμιοποίησης, το φαγητό έχει πάψει να είναι απλώς μια πηγή θρέψης. Πολλοί από εμάς καταφεύγουμε στην υπερφαγία ή ακόμη και σε βουλιμικά επεισόδια, χωρίς να πεινάμε πραγματικά.
Ωστόσο, αξίζει να παρατηρήσουμε πως σε περιόδους ξεκούρασης, όπως τα Σαββατοκύριακα ή οι διακοπές, η σχέση μας με το φαγητό αλλάζει. Ξαφνικά, τρώμε πιο συνειδητά και νιώθουμε λιγότερες ενοχές.
Τι αλλάζει λοιπόν; Μήπως τελικά το φαγητό μετατρέπεται σε υποκατάστατο για να «σβήσουμε» το καθημερινό στρες και την ένταση που μας κατακλύζει;
Δεν πρόκειται για πείνα — αλλά για συναισθηματικό πόνο
Όπως τονίζει το psychologynow.gr, για πολλούς ανθρώπους, το φαγητό έχει βαθύτερο συναισθηματικό νόημα. Συμβολίζει την αγάπη, την αποδοχή και την ασφάλεια που πιθανόν βιώσαμε από την παιδική ηλικία. Είναι πηγή απόλαυσης και άνεσης.
Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, η σχέση αυτή γίνεται πιο περίπλοκη: το φαγητό λειτουργεί σαν μηχανισμός διαχείρισης δύσκολων συναισθημάτων, όπως το άγχος, η λύπη ή η μοναξιά. Αντί να αντιμετωπίζονται οι εσωτερικές εντάσεις, αυτές «σκεπάζονται» μέσω της κατανάλωσης φαγητού — με προσωρινή ανακούφιση αλλά και μακροπρόθεσμη ψυχική επιβάρυνση.
Έχετε παρατηρήσει ποτέ να «ορμάτε» στο φαγητό όταν είστε κουρασμένοι, θυμωμένοι ή αγχωμένοι; Δεν είστε μόνοι. Για όσους παρουσιάζουν βουλιμικές τάσεις, οι συναισθηματικές διακυμάνσεις και τα εξωτερικά γεγονότα παίζουν καθοριστικό ρόλο. Ο Christopher Fairburn, ειδικός στις διατροφικές διαταραχές, αναγνωρίζει τη σύνδεση ανάμεσα στην κατάθλιψη και τη βουλιμική συμπεριφορά.
Όταν το άγχος παίρνει τον έλεγχο
Αν έχετε ήδη προσπαθήσει να διαχειριστείτε τα βουλιμικά επεισόδια με πρακτικές αυτοβοήθειας —όπως η καταγραφή των γευμάτων, η σταδιακή επανένταξη «απαγορευμένων» τροφών, η τακτική διατροφή και η αποφυγή περιοριστικών διαιτών— αλλά συνεχίζετε να αντιμετωπίζετε δυσκολίες, τότε ίσως το πρόβλημα να βρίσκεται αλλού. Πιο συγκεκριμένα, ίσως τα εξωτερικά γεγονότα της καθημερινότητας και η συναισθηματική τους φόρτιση να ανατροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο των βουλιμικών επεισοδίων.
Παρατηρείτε, για παράδειγμα, αύξηση των επεισοδίων σε περιόδους αυξημένου επαγγελματικού άγχους; Τότε, είναι πιθανό ότι το άγχος λειτουργεί ως καταλύτης.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η λύση περιλαμβάνει δύο πυλώνες:
Πρόληψη και διαχείριση εξωτερικών στρεσογόνων παραγόντων, και αποτελεσματική ρύθμιση των συναισθημάτων.
Ο Δρ. Fairburn προτείνει ως πρώτο βήμα την ανάπτυξη δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων — μιας στρατηγικής που μπορεί να μειώσει την επίδραση των αρνητικών γεγονότων στην ψυχολογία και, κατ’ επέκταση, στις διατροφικές συμπεριφορές.
Πώς η επίλυση προβλημάτων βοηθά στον περιορισμό των βουλιμικών επεισοδίων
Τα βουλιμικά επεισόδια δεν εμφανίζονται τυχαία. Συνδέονται σχεδόν πάντα με εξωτερικούς στρεσογόνους παράγοντες. Γι’ αυτό και η ενίσχυση της ικανότητας να διαχειριζόμαστε καταστάσεις που μας πιέζουν μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά. Η στρατηγική περιλαμβάνει 7 στάδια:
1. Άμεσος εντοπισμός του προβλήματος
Μην αποφεύγετε τις δυσκολίες. Ένα πρόβλημα που δεν αναγνωρίζεται, δεν μπορεί να λυθεί. Η έγκαιρη επίγνωση βοηθά στην προετοιμασία και τη μείωση του αντίκτυπου.
Παράδειγμα: Αν ξέρετε ότι αύριο σας περιμένει δύσκολη μέρα στη δουλειά, προγραμματίστε από πριν κάτι που σας χαλαρώνει — μια βόλτα, έναν καφέ με φίλο.
2. Ακριβής προσδιορισμός του προβλήματος
