Φίλοι μου αγαπημένοι. Η Θεραπεία του Σοπενάουερ Irvin D. Yalom είναι ένα από τα βιβλία στα οποία ο Ιρβιν Γιάλομ επιτυγχάνει για μια ακόμη φορά αυτόν τον υπέροχο συνδυασμό Λογοτεχνία – Ψυχολογία – Φιλοσοφία και καταφέρνει πάλι να μας ψυχαγωγήσει αλλά και να μας διδάξει συγχρόνως.
Σας είχα μιλήσει παλαιότερα για δύο άλλα βιβλία αυτού του τριπλού συνδυασμού που έχω διαβάσει, το “Πρόβλημα Σπινόζα” και το εξαιρετικό “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”. Σας έχω μιλήσει γενικότερα για τον Γιάλομ, που είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς, ακριβώς για αυτόν τον μοναδικό τρόπο που έχει να μας διδάσκει τόσο ευχάριστα μέσα από τον λογοτεχνικό του λόγο.
Στο βιβλίο αυτό γίνεται, με τρόπο γλαφυρό και καθόλου κουραστικό, μια αρκετά εκτεταμένη αναφορά στη ζωή, τη φιλοσοφική άποψη και το έργο αυτού απόκοσμου, μοναχικού, πεσιμιστή φιλοσόφου του Αρθουρ Σοπενάουερ.
Συγχρόνως ο Γιάλομ κάνει μια ψυχολογική προσέγγιση στους λόγους που οδήγησαν τον Σοπενάουερ να αναπτύξει
τις θεωρίες του κάνοντας τον σε μας πιο προσιτό και συμπαθή. Παράλληλα παρακολουθούμε διεξοδικά τον τρόπο που λειτουργεί μια ψυχοθεραπευτική ομάδα, μιας και η ομαδική ψυχοθεραπεία είναι μια θεραπευτική μέθοδος που ο συγγραφέας μας υποστηρίζει ιδιαίτερα.
Αυτά γενικά.
Στην πλοκή του βιβλίου έχουμε δύο αντικρουόμενες στάσεις ζωής.
Από τη μια μεριά ο Φίλιπ, ψυχρός, απόμακρος, αντικοινωνικός, θερμός οπαδός του Σοπενάουερ, θεωρεί ότι μπορεί να θεραπεύσει τον ψυχαναγκασμό του απέχοντας από κάθε είδους ανθρώπινη σχέση, νεκρώνοντας κάθε αίσθημα και επιθυμία.
Από την άλλη μεριά ο Τζούλιους, ψυχίατρος – στη θέση του Γιάλομ – έχει επιλέξει να διανύσει τον τελευταίο χρόνο της ζωής του βοηθώντας τους ασθενείς του, όπως έκανε πάντα, μέσα από μια θεραπευτική οδό που βασίζεται στηνεπικοινωνία και την ανθρώπινη σχέση.
Πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν και τα μέλη της ψυχοθεραπευτικής ομάδας με τις σκέψεις, τους ζωντανούς διαλόγους τους, τις αποκαλύψεις των μυστικών της ζωής τους. Αυτοί που θα αγκαλιάσουν τον Φίλιπ στην ομάδα με ανοιχτό το μυαλό και την ψυχή τους. Στο φιλοσοφικό ταξίδι που θα διανυθεί θα μπουν κι άλλοι επιβάτες όπως ο Πλάτωνας, ο Επίκτητος, οι Στωικοί, ο Βούδας.
Στο τέλος του ταξιδιού όμως, η φράση του Σοπενάουερ ”Αν ρωτούσαν τους νεκρούς κανείς δεν θα ήθελε να ξαναζήσει” απορρίπτεται με έμφαση από όλους ακόμα και από τον Φίλιπ.
Ο Τζούλιους λίγο πριν το θάνατό του γίνεται εμπνευστής της ζωής.
Αν και το “Όταν έκλαψε ο Νίτσε” εξακολουθεί να παραμένει πρώτο ”Η Θεραπεία του Σοπενάουερ” είναι επίσης ένα θαυμάσιο βιβλίο και πραγματικά απόλαυσα την κάθε σελίδα του.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα και..
Ε π α ν έ ρ χ ο μ α .
