Λαβύρινθος λέξεων και φράσεων. Συγγραφέας που πολλοί τον παρομοιάζουν με το Νίκο Καζαντζάκη. Περί τυφλότητος – του νομπελίστα συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου – Γράφει η Μαρία Διακαντώνη
Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!
Φίλοι μου αγαπημένοι.
Αν υπάρχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά στο έργο του νομπελίστα συγγραφέα από την Πορτογαλία Ζοζέ Σαραμάγκου, αυτά είναι η πρωτοτυπία στη θεματολογία και οι μακριές αχανείς προτάσεις του, που αν και δεν είναι ποτέ κουραστικές, σε… ”υποχρεώνουν” θα λέγαμε, σε μια συνεχή αυτοσυγκέντρωση ώστε να μπορέσεις να τον ακολουθήσεις σ`αυτόν το λαβύρινθο λέξεων και φράσεων χωρίς να χάσεις το μίτο των σκέψεων και των περιγραφών του.
Και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά, που εξισορροπούν το ένα το άλλο, τα βρήκα αυτούσια και στο βιβλίο του
Περί τυφλότητος που διάβασα πρόσφατα από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Σ`ένα ευρηματικό σενάριο με πρωτότυπη σύλληψη, ένας νεαρός άντρας, εντελώς ξαφνικά και αναπάντεχα χάνει την όρασή του νιώθοντας ένα λευκό φως να καλύπτει τα μάτια του. Μέσα σε λίγες ώρες η γυναίκα του, ένας περαστικός που τον βοήθησε, ο οφθαλμίατρος που επισκέφτηκε και όσοι περίμεναν μαζί του στην αίθουσα αναμονής, τυφλώνονται επίσης. Τις επόμενες ημέρες τα κρούσματα τύφλωσης εξαπλώνονται με τη μορφή ντόμινο.
Οι αρχές πανικόβλητες, προσπαθώντας να περιορίσουν την επιδημία, κλείνουν τους τυφλούς σ`ένα εγκαταλελειμμένο φρενοκομείο, σκοτώνοντας εν ψυχρώ όποιον επιχειρήσει να βγει έξω. Σύντομα ο χώρος που έχει μετατραπεί σε εφιάλτη για τους ενοίκους του, ασφυκτιά καθώς τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο και εξαπλώνονται παντού καθώς το λευκό πέπλο της τυφλότητας καλύπτει όλους τους κατοίκους.
Πώς μπορούν να ζήσουν χιλιάδες τυφλοί σε μια χαώδη εγκαταλελειμμένη πολιτεία χωρίς τις βασικές και αυτονόητες ως τότε, παροχές του νερού του ηλεκτρικού ή του αερίου και με τα τρόφιμα να έχουν πια σχεδόν εξαντληθεί;
Πόσο δυνατό είναι το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και ως πού μπορεί να φθάσει κάποιος για να επιβιώσει;
Ποιά τα όρια της φυσικής, ψυχικής αλλά και ηθικής του αντοχής;
Και τι θα μπορούσε να κάνει ο ένας και μοναδικός άνθρωπος που για έναν ανεξήγητο λόγο εξακολουθεί να βλέπει;
Ο συγγραφέας ακολουθώντας από κοντά τη μικρή ομάδα των πρώτων τυφλών, που η τύχη τους έφερε μαζί, με αποστασιοποιημένη ματιά και χωρίς να εμπλέκεται συναισθηματικά, παρατηρεί και περιγράφει εικόνες φρίκης και αποστροφής και αναλύει χαρακτήρες, συναισθήματα, σκέψεις και συμπεριφορές.
Ενα αρκετά καλό βιβλίο, ίσως όχι το καλύτερο του Σαραμάγκου, προσωπικά μου άρεσε λίγο περισσότερο το
Περί φωτίσεως, αλλά πολύ ενδιαφέρον με πρωτοτυπία και σε βάθος αναλύσεις συμπεριφορών.
Έχει γυριστεί και σε ταινία με τον τίτλο ”Blindness”.
Σας χαιρετώ και…
Ε π α ν έ ρ χ ο μ α ι.
Και μην ξεχάσετε! Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα και Διαγωνισμούς!
