Ιστορίες που πρέπει να διαβάσετε με τα παιδιά σας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

Κάποιες ιστορίες γράφονται με έναν τρόπο μαγικό. Οι πρώτες φράσεις αυτής της ιστορίας ήρθαν στο μυαλό μου έτοιμες, σαν να ήταν από πριν γραμμένες. Σκέφτηκα ότι μπορεί και να ήταν έτσι. Οι ιστορίες μας ζουν μέσα μας πολύ πριν μας φανερωθούν. Το ήμισυ του παντός, λοιπόν, μου χαρίστηκε. Και επιπλέον, με οδήγησε στο μαγικό ταξίδι αναζήτησης της συνέχειας της ιστορίας αυτής. Γιατί μέρα με τη μέρα και νύχτα με τη νύχτα, η ιστορία μου ζητούσε να την ξετυλίξω λίγο ακόμα και λίγο ακόμα και να τη φτάσω στο τέλος της.
Εκείνες τις μαγικές ώρες έμενα μόνη με τον δικό μου τον παππού και ζούσα τις δικές μου μαγικές Κυριακές (τα μαγικά κάνουν τις μέρες Κυριακές, όποτε κι αν συμβαίνουν), τόσο που πίστεψα ότι η ιστορία μου δεν αφορούσε κανέναν άλλον εκτός από εμάς τους δύο. Φαίνεται όμως ότι εκείνα που νομίζουμε πως αφορούν μόνο εμάς είναι που αφορούν και τους άλλους. Όταν ο αναγνώστης του χειρογράφου μου διάβασε την ιστορία κολυμπώντας σε δικά του κυριακάτικα μαγικά συναισθήματα, κατάλαβα ότι η ιστορία ανήκε και σε άλλους και την άφησα να πάρει τον δρόμο της. Ελπίζω να συναντήσει παιδιά που ζουν τα δικά τους μαγικά με αγαπημένα τους πρόσωπα που θα γλυκαίνουν πάντα τη ζωή τους. Γιατί όσοι έζησαν έστω και μια φορά τα μαγικά το γνωρίζουν καλά: μια φορά μαγικά, μαγικά για πάντα.
Κατερίνα Ζωντανού

Ο μαγικός καθρέφτης

Η ποίηση και το παραµύθι συναντούν την ψυχαναλυτική θεωρία σε ένα βιβλίο για αναγνώστες όλων των ηλικιών. Η μαγική συνάντηση του μωρού με το βλέμμα της μητέρας του και τελικά με τον εαυτό του σε ένα βιβλίο για αναγνώστες όλων των ηλικιών που έχει γράψει η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια Μαριαλένα Σπυροπούλου και έχει εικονογραφήσει η Ντανιέλα Σταματιάδη.

«Μαμά, τι βλέπεις όταν με κοιτάς;» Η ψυχολόγος και ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια Μαριαλένα Σπυροπούλου μάς εξηγεί τι συμβαίνει στο βιβλίο της όταν η ποίηση και το παραμύθι συναντούν την ψυχαναλυτική θεωρία.

«Το παραμύθι με τίτλο Ο μαγικός καθρέφτης απευθύνεται σε μαμάδες, μπαμπάδες, μικρά παιδιά, μεγαλύτερα παιδιά, δασκάλους όλων των ηλικιών, καθώς και σε λάτρεις της ανάγνωσης ή και του βλέμματος του Άλλου.
Περιγράφει το μαγικό ταξίδι του βλέμματος της μητέρας προς το παιδί από την ώρα της γέννησής του και πώς στη συνέχεια αυτό το βλέμμα εσωτερικεύεται στο παιδί, για να ταξιδέψει στον δικό του κόσμο, να ανοιχθεί στις περιπέτειες της ζωής του.
Το εμπνεύστηκα από την απορία των παιδιών, μικρών και μεγάλων, για το πώς μας βλέπουν οι άλλοι. Αν είμαστε αρκετά καλοί, αρκετά όμορφοι, αρκετά ταλαντούχοι, για να αγαπηθούμε. Αυτό δεν είναι πάντα το ερώτημα; Ποιος είμαι; Και κυρίως πώς με βλέπει ο άλλος; Επίσης αρωγός στη δική μου διαδρομή είναι η ψυχαναλυτική σκέψη και η ποίηση.
Δεν υπάρχει σημαντικότερο ταξίδι για τον άνθρωπο από το βλέμμα εκείνου που τον κοιτά. Και αυτό μπορεί να γίνει η αφορμή για μεγάλες και συγκινητικές “περιπέτειες” γνωριμίας του εαυτού και των άλλων».
Μαριαλένα Σπυροπούλου

Στο τέλος της ιστορίας ακολουθεί ένα επιστημονικό επίμετρο του ψυχαναλυτή Θανάση Χατζόπουλου, ο οποίος με κατανοητό και απλό λόγο εξηγεί στους αναγνώστες τη θεωρία που πραγματεύεται το βιβλίο.

Και μην ξεχάσετε! Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα και Διαγωνισμούς!

Σας παρακαλώ μη το διαβάσετε

Στο μικρό φτωχό ψαροχώρι άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Κάθε πρωί, στις αυλές και τα παράθυρα των σπιτιών μικρές εκπλήξεις περίμεναν τους κατοίκους…

• Συγγραφέας: Δημήτρης Μπογδάνος
• Εικονογράφος: Ίρις Σαμαρτζή

Ο Τρεχαλητής και η Τίποτα

Εκείνος έχει ρόδες για πόδια. Στα όνειρά του είναι ο Τρεχαλητής.
Εκείνη τη φωνάζουν όλοι Τίποτα. Στα όνειρά της έχει τα πάντα.
Όταν ο Τρεχαλητής και η Τίποτα κοιτάζονται, θα καταλάβουν…
Εκείνος ότι οι ρόδες του αμαξίδιού του μπορούν να γίνουν και φτερά.
Εκείνη ότι, αν κατακτήσει ένα μικρό κάτι, μπορεί να κάνει τα πάντα.
Και τότε θα κάνουν μια καινούρια αρχή με τα δύο Τ ενωμένα.

• Συγγραφέας: Κατερίνα Παπαγαρυφάλλου
• Εικονογράφος: Θέντα Μιμηλάκη

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά που φοιτούν στο Νηπιαγωγείο και στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και μπορεί να αξιοποιηθεί στην τάξη στο πλαίσιο της Φιλαναγνωσίας. Η ανάγνωσή του, παράλληλα με την ανάπτυξη της φαντασίας και την καλλιέργεια της γραπτής έκφρασης (διδασκαλία της Γλώσσας), μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για συζήτηση γύρω από ζητήματα διαφορετικότητας ή προβλήματα ένταξης στη σχολική ζωή. Τέλος, η εικονογράφηση του βιβλίου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για συζήτηση και δραστηριότητες στην τάξη. 

Ο ΤΡΕΧΑΛΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΤΙΠΟΤΑ

Η λέξη «Τρεχαλητής» είναι επινόηση του γιου μου.
Δύο χρόνια περίπου πριν έτρεχε περιχαρής πάνω κάτω στο σπίτι με την ορμή και τον ενθουσιασμό των τριών του χρόνων.
Στο σχόλιό μου Τι ωραία που τρέχεις, αγάπη μου, απάντησε με την ετοιμότητα και την ευστοχία που διακρίνει τα παιδιά
λέγοντάς μου: Μα είμαι Τρεχαλητής, μαμά.
Η λέξη αυτή ήταν ο φάρος μου. Με γοήτευσε αμέσως τόσο πολύ που σκέφτηκα ότι πρέπει με κάποιο τρόπο να την
αξιοποιήσω. Θα μπορούσα ίσως να φτιάξω μία ιστορία για παιδιά που τρέχουν ελεύθερα και ξένοιαστα, που ζουν τη
μαγεία της παιδικής τους ηλικίας χωρίς περιορισμούς. Αισθάνθηκα όμως την ανάγκη να μιλήσω για ένα παιδί που τρέχει
μόνο στα όνειρά του και, μέσα από αυτό, για όλα τα παιδιά που μπορεί να διαφέρουν λόγω μιας σωματικής
ιδιαιτερότητας, έχουν όμως την κοινή ανθρώπινη ανάγκη να αγαπηθούν.
Απέναντι από τον Τρεχαλητή έβαλα την Τίποτα. Η Τίποτα είναι όλα τα αόρατα παιδιά μαζί. Τα παιδιά που κάθονται μόνα
στο προαύλιο, που κανείς δεν τα πλησιάζει σε μία εκδρομή, που όταν παίρνουν τον λόγο στην τάξη η αμηχανία ή η
αδυναμία τους τα καθιστά συχνά εύκολο στόχο.
Ο Τρεχαλητής μέσα από την επαφή του με την Τίποτα καταλαβαίνει ότι οι ρόδες του αμαξίδιού του δεν είναι αναγκαστικά
εμπόδιο. Μπορούν να γίνουν και φτερά. Και η Τίποτα καταλαβαίνει ότι αν κατακτήσει ένα μικρό Κάτι μπορεί να κάνει τα
Πάντα. Αρκεί να σταθεί δίπλα τους κάποιος που θα τους δείξει τον τρόπο. Ο ένας αντλεί δύναμη από τον άλλο. Τα δύο
παιδιά καταφέρνουν να βρουν τον δικό τους δρόμο προς την ελευθερία ξεπερνώντας όλα τα σωματικά εμπόδια.
Ο Τρεχαλητής και η Τίποτα είναι μία ιστορία επιθυμιών.
Οι ήρωες επιθυμούν να γίνουν αποδεκτοί, επιθυμούν να πάψουν να είναι οι παρίες της τάξης, επιθυμούν να
διεκδικήσουν ό,τι αναλογεί στην ηλικία τους.
Και το πετυχαίνουν όταν στηρίζονται ο ένας στον άλλο.
Γιατί έτσι γίνονται για τον εαυτό τους και τους άλλους δύο παιδιά σαν όλα τα άλλα.
Κατερίνα Παπαγαρυφάλλου