Φίλοι μου αγαπημένοι ξεκινάμε το ταξίδι…

Θυμάμαι από παιδί έναν κομφερασιε – έτσι τον λέγαμε – παρουσιαστής ελληνιστί  ο Γιώργος Οικονομίδης.
Αυτός λοιπόν άνοιγε πάντα το πρόγραμμα του με ένα εντυπωσιακό και ηχηρό “Φιιιιιλοι μου αγαπημεεενοι”.
Για ένα περίεργο λόγο ξεκινώντας αυτήν την επαφή, αναδύθηκε αυτή η φράση με τον ίδιο ήχο όπως την άκουγα παιδί.
Ασφαλώς η γλαφυρή πένα του Μαρσελ Προυστ θα είχε περιγράψει μαγικά και την παραμικρή απόχρωση αυτής της ανάμνησης αλλά …ξεφεύγουμε.

Φίλοι μου αγαπημένοι, λοιπόν.
Σε αυτήν τη στήλη που η γλυκιά μας mommy jammi κερνά τόσο φιλόξενα καφέ με κουβεντούλα θα κάνουμε
ακριβώς αυτό. Κουβεντούλα. Θα μιλάμε για βιβλία, για διάβασμα, αναγνωστικές εμπειρίες παλιές και καινούριες.
Δεν είμαι ειδήμων ούτε κριτικός, μόνο απλώς έχω μια αγάπη στο βιβλίο και το διάβασμα. Μια αγάπη που μου ενέπνευσε μια θαυμάσια δασκάλα στο Ναύπλιο, όταν μπήκε μια μέρα στην τάξη άνοιξε ένα βιβλίο που δεν είχαμε ξαναδεί και άρχισε να διαβάζει. Σε λίγο καιρό περιμέναμε όλοι με ανυπομονησία ποτέ θα ξανανοίξει αυτό το βιβλίο για να μοιραστούμε τις περιπέτειες της μικρής  Πολυαννας και το παράξενο  παιχνίδι της . Το παιχνίδι της χαράς.
Ναι υπήρχαν και τέτοιες δασκάλες και ελπίζω να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Έτσι, λοιπόν ξεκίνησε αυτή η αγάπη και συνεχίζεται και συνεχίζεται και καμιά φορά μετατρέπεται σε δίψα, αλήθεια σας λέω. Όλη αυτή η γνώση, η συσσωρευμένη γνώση από εμπνευσμένους ανθρώπους, διάνοιες, ανώτερους εγκεφάλους, πρωτοπόρους της σκέψης αλλά και της πράξης. Τι να πούμε για Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Σπινόζα, Νίτσε, Φρόιντ, Γιουνγκ, Τεσλα, Αϊνστάιν και παααρα πααρα πολλούς άλλους. Δεν θέλετε να πάρετε έστω μια ιδέα για το έργο τους;

Μετά η ιστορία. Ένδοξη και φρικιαστική αλλά πάντα διδακτική αφού τόσο συχνά …επαναλαμβάνεται.

Και το μυθιστόρημα; Κόσμοι πραγματικοί, κόσμοι φανταστικοί, κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί,
αγάπες, μίση, πλοκές και περίπλοκες επαναστάσεις και συμβιβασμοί , προβληματισμοί και αποφάσεις
τόσα μαθήματα ζωής μέσα από τις ευχάριστες η καμιά φορά δυσάρεστες, ενδιαφέρουσες η και ανιαρές
σελίδες  ενός βιβλίου.
Θα μου πει κάποιος γιατί βιβλίο αφού «μία εικόνα χίλιες λέξεις». Ναι αλλά η εικόνα που κάποιος άλλος οραματίστηκε και μας την παρουσιάζει, Δεν είναι η δική μου εικόνα. Η εικόνα που οι λέξεις θα δημιουργήσουν στο δικό μου μυαλό.
Γι αυτό πολλές φορές όταν βλέπουμε στην οθόνη δραματοποιημένο ένα αγαπημένο βιβλίο απογοητευόμαστε,
δεν μας ικανοποιεί στο βαθμό που περιμέναμε.

Ας σταματήσω εδώ γιατί πήρα φόρα και θα θέλετε να φτιάξετε το καφεδάκι σας.

Ε π α ν ε ρ χ ο μ α ι .