Εγώ και εσύ είμαστε οι ενήλικες. Εκλογικεύουμε όσα περισσότερα μπορούμε. Έχουμε μάθει να κρύβουμε το κλάμα, να πνίγουμε την κραυγή. Τα παιδιά μας, οι κρυφοί μαχητές της καραντίνας
Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!
μαχητές της καραντίνας
Με αφορμή ένα κείμενο που ανέβασε η υπέροχη παιδίατρος κα Κοσμαρίκου Αλεξάνδρα γεννήθηκε και η δική μου ανάγκη να γράψω για το θέμα.
Διαβάστε παρακάτω, αυτά που έγραψε η κα Κοσμαρίκου Αλεξάνδρα:
“Θα ήθελα να βγω στο μπαλκόνι για να χειροκροτήσω τα παιδιά. Θα ήθελα να το κάνουν όλοι, αυτοί που έχουν και αυτοί που δεν έχουν παιδιά.
Εμείς λάβαμε εξηγήσεις, «κρεμόμαστε» από τα χείλη των ειδικών, ψάχνουμε πληροφορίες,
προσπαθούμε να κάνουμε προβλέψεις.
Αυτά όχι.
Αυτά έκαναν τη μεγαλύτερη απόπειρα εμπιστοσύνης που μπορεί να ζητηθεί από ένα ανθρώπινο ον,
αποδέχτηκαν τα πάντα.
Εγκατέλειψαν φίλους, αθλήματα, χόμπι, σχολείο και περιμένουν υπομονετικά,
για να τους επιτρέψουμε να ξαναβγούν από το σπίτι.
Προσαρμόστηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα στη διδασκαλία από το σπίτι και όπως δυστυχώς αναγκάστηκαν πολλοί, να ισορροπήσουν με ένα τίποτα, παραμένοντας αγκιστρωμένα στο σχολείο,
λες και αυτό είναι η κλωστή που θα τα οδηγήσει στο μέλλον.
Κάποια από αυτά που πριν είχαν λίγα,
τώρα έχουν ακόμα λιγότερα,
αφού οι γονείς τους έχασαν τις δουλειές τους.
Κάποια είναι αναγκασμένα να ζουν σε οικογένειες φρικτές,
μην μπορώντας να απελευθερωθούν ούτε την ώρα των μαθημάτων.
Όλα τα παιδιά συμμετέχουν στις ψυχολογικές μας μεταπτώσεις, στα άγχη μας,
στους φόβους μας που κρύβονται πίσω από ένα χαμόγελο που προσπαθούμε να κάνουμε λιγότερο λυπημένο.
Δεν ζητούν τίποτα και στο τέλος της ημέρας χαμογελούν πάντα πλατιά.
Τα παιδιά μας αξίζουν ώρες χειροκροτημάτων.
Ίσως ούτε αυτό βέβαια να έχει κάποιο νόημα.
Αντί να τα χειροκροτήσουμε, ας ανοίξουμε διάπλατα την αγκαλιά μας και ας τα σφίξουμε δυνατά.”
Και μην ξεχάσετε! Κάντε LIKE στη σελίδα μας στο facebook για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα και Διαγωνισμούς!
Αρκετοί ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν τα παιδιά της εποχής του εγκλεισμού ως μια “χύτρα που βράζει” και θα συμφωνήσω σε αυτό. Η αντίδραση, η κατανόηση του όλου θέματος είναι εντελώς διαφορετική για το κάθε παιδί και όλοι μας το έχουμε αντιληφθεί ακόμα και στα δύο παιδιά της ίδιας οικογένειας πολλές φορές. Η ιδιοσυγκρασία, ο χαρακτήρας του κάθε παιδιού είναι διαφορετικός…
Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί για το τι συνέπειες θα έχει όλο αυτό… Σε εμάς τους ενήλικες αλλά και στα παιδιά μας. Στις αρχές ένιωθα ικανοποιημένη που έβλεπα την κόρη μου ήρεμη σχεδόν ανέγγιχτη από όλο αυτό. Οι εβδομάδες πέρασαν όμως κατάλαβα ότι φυσικά και την έχει αγγίξει και φυσικά πολλές φορές οι ήρεμες συμπεριφορές ίσως υποκρύπτουν τις πιο έντονες ανησυχίες και φόβους…
Είναι η κατάλληλη ευκαιρία για τον άπλετο ποιοτικό χρόνο μεταξύ μας, όμως ως πότε οι δραστηριότητες και η δημιουργική απασχόληση θα προσφέρουν χαρά; Ως πότε τα επιτραπέζια παιχνίδια και οι συζητήσεις θα κατευνάζουν τα αρνητικά συναισθήματα; Τηλεόραση και τάμπλετ ξέφυγαν από τα αρχικά όρια που είχαμε οι γονείς στο μυαλό μας… Δεν υπάρχουν πια όρια υπάρχουν κινήσεις επιβίωσης και προσπάθεια διαφύλαξης της ψυχολογίας. Ο κορωνοϊός ως θέμα, ως κατάσταση, πόσο θα το συζητήσουμε και θα το αναλύσουμε ακόμα;
Όχι δεν θέλουμε να το αναλύσουμε άλλο…
Βαρεθήκαμε… κουραστήκαμε… θέλουμε την ελευθερία και την ζωή μας ΠΙΣΩ!
