Τι είναι αυτό που συμβαίνει επιτέλους; Τι είναι αυτό που κατασπαράζει τη νέα γενιά; Που ήμασταν και που είμαστε εμείς επιτέλους; Bullying λένε. Πως αφήσαμε την κατάσταση να ξεφύγει, που είμαστε επιτέλους;
Δεν το χωράει ο νους μου… Δεν το χωράει πως ένα 15χρονο παιδί αφαίρεσε τη ζωή του. Τη ζωή που είχε κάθε δικαίωμα να ζήσει και που του την στέρησαν μερικά κωλόπαιδα… που του την στέρησε η απουσία του συστήματος… που του την στέρησε η απουσία των γονέων του… που του την στέρησε η ανεξέλεγκτη χρήση του διαδικτύου από τα παιδιά… που του την στέρησε όλη η ηλιθιότητα των γονέων που από μικρή ηλικία μυούν τα παιδιά τους σε αυτό που λέγεται ίντερνετ…
Ποιος φταίει για αυτό; Δεν είμαι εγώ η υπεύθυνη να το κρίνει και ούτε η σημερινή μου ανάρτηση έχει αυτό το σκοπό. Εξαπολύω ευθύνες και την οργή μου κυρίως στον κόσμο μας…. τον κόσμο που άλλαξε και που επιτρέψαμε εμείς να αλλάξει! Που είμαστε εμείς ρε παιδιά; Που είναι η ψυχή και η καρδιά μας;
Όταν συμβουλεύουμε τα παιδιά μας να είναι νταήδες στο σχολείο για να επιβιώσουν;;; Όταν τα παιδιά μας από την 1η κιόλας δημοτικού μιλάνε άσχημα, πληγώνουν, προσβάλουν, βρίζουν, μιλάνε για το σεξ!
Τι είναι όλα αυτά ρε παιδιά; Απελευθέρωση λέγεται; Πρόοδος ή εγκεφαλική ανικανότητα;
Bullying λένε…
Ναι πάντα υπήρχε το πείραγμα, πάντα υπήρχαν αυτά τα άτομα που ενοχλούσαν και είχαν συνήθως τις παραβατικές συμπεριφορές. Υπήρχαν όμως και οι εκπαιδευτικοί που τους σήκωνε ο διάολος και καλούσαν τον γονέα στο σχολείο ή έριχναν αποβολή στο παιδί. Υπήρχαν και οι γονείς που περιόριζαν που καυγάδιζαν και έκοβαν μαχαίρι αυτές τις συμπεριφορές. Τώρα που είναι όλοι τους; Οι εκπαιδευτικοί με “δεμένα” χέρια ανίκανοι να πράξουν το έργο τους και οι γονείς με τις άθλιες σχέσεις με τα παιδιά τους… προσπαθούν να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος με το να τους χαϊδεύουν τα αυτιά ή να τους αγοράσουν ότι τους καπνίσει…
Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι… Όταν συναντάς διαρκώς γονείς που δεν ΞΕΡΟΥΝ δεν ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ καν αλλά ακόμα χειρότερα ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ την κακή συμπεριφορά των παιδιών τους… τι περιμένεις; Αυτά τα βλαστάρια θα μεγαλώσουν και η συμπεριφορά τους θα “θερίσει” παιδικές ψυχές…
Από την άλλη γονείς απόντες… που δεν αφουγκράζονται επί της ουσίας την ψυχή των παιδιών τους… που δεν τους διδάσκουν να ΑΓΑΠΟΥΝ… τους διδάσκουν να ΜΙΣΟΥΝ
ΝΑ ΦΘΟΝΟΥΝ
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΙ
ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΙΜΗΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙ ΠΤΩΜΑΤΩΝ
Βλέπεις γονείς με φθόνο στα μάτια τους… ηλιθιότητα και εντύπωση ότι κάνουν θαυμάσια τη δουλειά τους…
Δεν ξέρω που πάμε… ούτε που θα καταλήξουμε… αναπολώ τις δικές μου εποχές που παρόλα τα προβλήματα… οι σχέσεις ήταν δεμένες, οι άνθρωποι σέβονταν και τα παιδιά άκουγαν τους γονείς τους. Αναπολώ εκείνες τις εποχές με τα επιτραπέζια, με τα σκοινάκια, με τα πατίνια και το μέτρημα των παγωτών…
Μόλις κλείσετε αυτή την ανάρτηση όλα θα είναι ακριβώς τα ίδια… μερικές δικές μου αράδες δεν πρόκειται να αλλάξουν τον κόσμο μας. Τα παιδιά μας όμως μπορούν… Διδάξετε τους την αγάπη ως όπλο επιβίωσης… όχι το μίσος! Διδάξετε τους την ΑΓΑΠΗ και με αυτό το όπλο να μυήσουν κόσμο στο δρόμο της αγάπης και να περιθωριοποιήσουν τους ανθρώπους με το μίσος στην ψυχή τους… Διδάξετε τους την αγάπη ώστε στο μέλλον να επιλέξουν τον σωστό άνθρωπο με τον οποίο θα αποφασίζουν να περάσουν τη ζωή τους ως σύντροφοι, συνοδοιπόροι και γονείς…
Καλό ταξίδι παλικάρι μου…
