Φίλοι μου αγαπημένοι.
Θα αποχαιρετίσουμε σε λίγο το καλοκαιράκι – αν και ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας μάλλον καλοκαιρινός, αλλά εμείς και τα βιβλία θα συνεχίζουμε τη συντροφική μας σχέση σε κάθε εποχή και με όποιον καιρό. Θα αναφερθώ σήμερα σε ένα από τα βιβλία που διάβασα το φετινό καλοκαίρι και βρήκα πολύ καλό. Σε φιλική βιβλιοθήκη με περίμενε το Περί Φωτίσεως του José Saramago.
Και λέω με περίμενε γιατί ο Σαραμάγκο ήταν στα άμεσα σχέδιά μου. Πριν λίγο καιρό είχα διαβάσει το «Όλα τα Ονόματα» και παρόλο που δεν θεωρείται από τα καλύτερά του είχα καταλάβει ότι επρόκειτο για έναν συγγραφέα με πολύ ενδιαφέρον. Και είχα δίκιο. Έχει μια πολύ πρωτότυπη μυθοπλασία, αλληγορική και ανατρεπτική η οποία καταφέρνει να ισορροπήσει την ενόχληση που ίσως σου προκαλέσουν οι τεράστιες μακροσκελείς φράσεις, πολύ χαρακτηριστικές του Νομπελίστα συγγραφέα.
Όλα ξεκινούν όταν σε κάποιες εκλογές, μια πόλη ψηφίζει κατά 70 % λευκό. Η Κυβέρνηση θορυβείται και επαναλαμβάνει τις εκλογές ελπίζοντας ότι οι πολίτες θα λογικευτούν και θα σταματήσουν τα…αστεία. Το νέο αποτέλεσμα είναι 80% λευκά και 0 % αποχή. Η Κυβέρνηση τρελαίνεται, υποψιάζεται συνωμοσίες και μετέρχεται μεθόδους από γελοίες έως τρομακτικές για να ανακαλύψει τούς ενόχους και στην ανάγκη να κατασκευάσει μερικούς. Από την άλλη οι πολίτες αν και πολιορκούνται και αντιμετωπίζονται σαν εχθροί επιδεικνύουν αφάνταστη ψυχραιμία και ωριμότητα. Άλλωστε είχαν κάνει απλώς νόμιμη και συνταγματική χρήση της ψήφου τους.
Πρόκειται για πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή με εξωπραγματικές καταστάσεις, ωστόσο με αίσθηση ρεαλισμού.
Το τέλος μας αφήνει κάπως μετέωρους αλλά νομίζω δεν θα μπορούσε να είναι και κάτι άλλο.
Του «Περί Φωτίσεως» έχει προηγηθεί το «Περί Τυφλότητος» (ΕΔΩ) το οποίο προτίθεμαι να διαβάσω οπωσδήποτε, όπως και μερικά ακόμα του ίδιου συγγραφέα, που όπως σας είπα έχει τραβήξει το ενδιαφέρον μου.
Φυσικά θα σας ενημερώσω σχετικά.
Ε π α ν έ ρ χ ο μ α ι με ένα ακόμα βιβλίο του φετινού καλοκαιριού.
